مستند «ترینیتی: مادر، من و خانه» به کارگردانی و تهیهکنندگی علی شاهمحمدی با حضور جمعی از اهالی رسانه و منتقدان در سالن نمایش مکتب تهران روی پرده رفت.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، فیلم مستند «ترینیتی: مادر، من و خانه» به کارگردانی و تهیهکنندگی علی شاهمحمدی شامگاه چهارشنبه بیست و پنجم شهریور با حضور جمعی از اهالی رسانه و منتقدان در سالن نمایش مکتب تهران روی پرده رفت.
علی شاهمحمدی در این اثر تلاش میکند از مسیر زندگی یک روانشناس مجارستانی، به مفاهیمی چون حافظه، تروما، تعلق، تنهایی و معنای خانه نزدیک شود.
در توضیحات تکمیلی این فیلم آمده است:
«ترینیتی: مادر من و خانه» در مجارستان فیلمبرداری و با سرمایهگذاری مستقل تولید شده است.
فیلم زندگی بلا اف. گالو، روانشناس مجارستانی، را بهانهای قرار میدهد تا فراتر از یک روایت شخصی، نسبت انسان با گذشته و خاطراتش را بررسی کند. در این فیلم مستند، «خانه» تنها یک مکان فیزیکی نیست؛ بلکه مفهومی سیال و شکننده محسوب میشود که با خاطره، فقدان، تجربههای زیسته و احساس تعلق گره میخورد.
شاهمحمدی در این فیلم به جای آنکه گذشته را صرفاً از طریق اطلاعات و توضیحات مستقیم برای مخاطب روایت کند، تلاش کرده است تجربه زیسته شخصیت را به زبان سینما مورد بازنمایی قرار دهد. از همین منظر، تصویر، صدا، موسیقی، خاطره و ساختار روایی در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند تا مخاطب بیش از آنکه شنونده یک روایت درباره گذشته باشد، در معرض تجربهای حسی از آن قرار بگیرد.
این انتخاب، فیلم را از یک مستند صرفاً زندگینامهای فاصله میدهد. زندگی بلا اف. گالو نقطه آغاز روایت است، اما فیلم در محدوده یک زندگی شخصی متوقف نمیشود. مفاهیمی مانند تنهایی، رنج، جستوجوی هویت و میل به یافتن خانه، در این روایت از مرزهای جغرافیایی و فرهنگی عبور میکنند و به تجربهای انسانی و جهانشمول تبدیل میشوند.
یکی از ویژگیهای قابل توجه این پروژه مستند، شیوه تولید مستقل آن است. فیلم در شهرهای مختلف مجارستان ساخته شده و فرایند تولید آن فرصتی برای آزمودن یک نگاه روایی در قالب فیلم بلند مستند بوده است؛ نگاهی که میکوشد میان واقعیت زیسته و بیان سینمایی رابطهای تازه برقرار کند.
«ترینیتی: مادر من و خانه» در نهایت برآمده از یک پرسش بنیادین است: چگونه میتوان از دل یک زندگی واقعی، روایتی سینمایی ساخت، بدون آنکه تجربه زیسته انسان به مجموعهای از اطلاعات و توضیحات تقلیل پیدا کند؟ پاسخ فیلم را باید در شیوه مواجهه آن با حافظه، تصویر، صدا و مفهوم خانه جستوجو کرد؛ جایی که سینما تلاش میکند نه صرفاً گذشته را بازگو کند، بلکه مخاطب را به تجربه دوباره آن نزدیک سازد.
۵۹۲۴۴
کد مطلب 2275775
-
ترینیتی: مادر، من و خانه روی پرده رفت؛ روایت تنهایی و جستجوی هویت
-
قسمت آخر «جزئیات» در خارک امشب روی آنتن
-
بازخوانی نمادین اساطیر؛ شاهنامه در نقاشی مدرن تماشایی شد
-
«تورگی» را در «یک روز با مستند» تماشا کنید
-
فرانسه «مینوتور» آندری زویاگینتسف را به عنوان نماینده خود در اسکار ۲۰۲۷ انتخاب کرد
-
از لیلا حاتمی تا فرشته حسینی و فریماه فرجامی؛ ستارههای زن که سر خود را تراشیدند/ روایت کچل کردن زنان در سینمای ایران