ژاله آموزگار، استاد و پژوهشگر زبان فارسی، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری صداوسیما گفت: زبان فارسی از یعقوب لیث و رودکی به فردوسی رسید و در شاهنامه اوج گرفت و مردم ایران، این زبان را چون فرزند دلبندشان در طول تاریخ حفظ کرده اند و عامل پیونددهنده شان بوده است؛ از لالاییهای مادرانه گرفته تا دوبیتیهای عاشقانه و حتی اشعار عارفانه .
خانم آموزگاربا اشاره به جایگاه زبان فارسی در میان اقوام ایرانی، گفت: بارها درباره اهمیت زبان فارسی سخن گفتهام و باز هم تکرار میکنم که این زبان، شناسنامه ایرانی بودن ماست.
این استاد و پژوهشگر زبان فارسی افزود: ایران با تمام گستردگی فرهنگی و زبانیاش، یک زبان رسمی ملی دارد و آن زبان فارسی است.به گفته این مترجم، زبان فارسی به هیچ منطقه خاصی تعلق ندارد؛ بلکه به همه مردم ایران متعلق است؛ از خراسان تا خوزستان، از آذربایجان تا سواحل دریای خزر و کرانههای مکران و خلیج فارس.
خانم آموزگار گفت: در محدوده تاریخی ایرانزمین، همواره گویشها و زبانهای متنوعی وجود داشتهاند؛ اما این زبان فارسی است که باعث میشود منِ آذربایجانی بتوانم بهراحتی با یک بلوچ، گیلک یا دیگر هممیهنانم ارتباط برقرار کنم. این زبان، وسیله فهم مشترک ماست.
این پژوهشگر زبان فارسی گفت: زبان های دیگر در طول تاریخ بارها به زبان فارسی هجوم آورده اند؛ اما خوشبختانه از همه این آزمونها سربلند بیرون آمده و پابرجا مانده است.
آموزگار تأکید کرد: هیچگاه نباید اینگونه برداشت شود که توجه به زبان فارسی به معنای نادیده گرفتن ارزش گویشهاست؛ همه این گویشها در کنار زبان فارسی حضور دارند و ادبیات خود را نیز گسترش می دهند؛ اما زبان رسمی کشور، تنها فارسی است.
این استاد و پژوهشگر زبان فارسی در پایان گفت: ما همه با زبان فارسی شاهنامه میخوانیم، حافظ را میفهمیم، غزلیات سعدی را زمزمه میکنیم و سخن مولوی و شمس تبریزی را درک میکنیم؛ این زبان، عنصر وحدت ماست، نه عامل حذف دیگر زبانها و گویشها.ژاله آموزگار، ایرانشناس، نویسنده، مترجم، استاد فرهنگ و زبانهای باستانی ایران و عضو پیوستۀ فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.