پنجاه و هفت سالِ پرفرازونشیبِ دوران پهلوی، از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ تا انقلاب بهمن ۱۳۵۷، روایتی است از سودای تجدد و تمرکزِ قدرت در ایران. در این نیم‌قرن، ایران شاهدِ گذار از ساختارهای سنتی قاجار به سوی نهادهای مدرنِ دولتی بود؛ مسیری که با پروژه‌های عظیم عمرانی و اصلاحات اجتماعی همراه شد، اما هم‌زمان به دلیل محدودیت‌های سیاسی، شکاف‌های طبقاتی و تقابل‌های هویتی، زمینه‌های اجتماعیِ دگرگونیِ بنیادینِ سال‌های پایانی را فراهم آورد. این نوشتار، مروری است بر چرخشگاه‌های مهم این دوره از صعود رضاشاه تا فروپاشی سلطنت محمدرضا پهلوی